خدایا ،
بوی ناب بهشت میدهد
همه‌ی نام‌های قشنگ تو.
میگذارم‌ شان روی زخمهای  دلم.
گفته بودی الجَبّـار یعنی کسی که جُبران میکند همـۀ  شکستگی‌ های دلت را.
گفته بودی المُصَـوِّر یعنی کسی که از نو میسازد همـۀ آن چه را ویران شده است درون  دلت …
گفته بودی  الشّافی یعنی کسی که شفا میدهد تمام  زخم های عمیق و ناعلاج را  …
هوای دلم سبک می شود با زمزمۀ نامهای زیبایت و نفس میکشم در هوای مهربانی‌های نابت 
‌
‎‎‌‎‌‌‎‎‎‎‌‎‌‌‎‎‌

یا رب پناه می برم به تو..

چه دیده است در آن سوی پرده‌‌ی هستی؟ 
کسی که روی لبش وقت مرگ لبخند است…

#شهید

دنیا بانک است!

▪️پولی که به بانک می‌دهی برای تو مسئولیت می‌آورد. یعنی تو نمی‌توانی پول را در بانک بگذاری و بروی. تو پولت را به بانک می‌دهی تا یا سودش را بگیری یا به وقتش آن را سرمایه‌ی کاری کنی.

▪️دنیا هم بانک است. تمام وجود تو در این دنیا امانت است و روزی آن را از تو می‌گیرند. و این توئی که باید مشخص کنی وجود و استعدادهایت را در این بانک، رها کرده‌ای یا سودش را می‌بری.

🔰خدمت به آدم اين نيست كه به او رفاه‏، امن‏ و رهايى‏ را بدهند،
🔶🔸اگر اين سه آرمانِ انسانِ معاصرِ امروز را هم به او بدهند و براى او محقق سازند، تازه اين سه گام از اسلام پايين‏ تر است.
🔸همه اين گام‏ها و همه كارهايى كه اديسون‏ها و دانشمندان كرده‏ اند، در حوزه‏ رفاه‏ است.
🔸همه كارهايى كه همه روانشناسان كرده‏ اند، در حوزه‏ امن‏ است
🔸و همه كارهايى كه هنوز هيچ كس راجع به رهايى و آزادگى انسان نكرده است تا چيزى گريبان‏ گير او نباشد، در حوزه‏ رهايى‏ است.
🔸و با اين همه، اين سؤال مطرح است كه: «أَيَحْسَبُ الْانْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً؟».

🔸همه اين سه گامِ رفاه و امن و رهايى هم كه فراهم شود، تازه همان سه گامى است كه صالح به قومش گفته بود: «أَتُتْرَكُونَ فِيما ههُنا آمِنينَ فِى جَنّاتٍ‏؟

🔸 اين سه آرمانِ‏ رفاه‏ و امن‏ و رهايى‏ چيزى است كه با يك سؤال صالح از قومش- حدود پنج هزار سال قبل از ميلاد مسيح و حدود هفت هزار سال پيش- محكوم شده است.
🔸 حال تو، حتى اگر انسانى باشى كه زندگى فوق مدرن را براى خودت فراهم كرده باشى، چه جوابى براى آن دارى؟
🔸 آيا مى‏ گويى من همين‏ ها را مى‏ خواهم؟!
🔸آيا انسان مى‏ تواند با اين امكاناتِ امن، رفاه، رهايى، دل خوش باشد؟
🔸اين سؤالى است كه گريبان انسان معاصر را رها نمى‏ كند.

سؤال صالح، سؤالى نيست كه بتوان با «شايد» و «محتمل است» جواب داد.

🔸اين سه آرمان، از اسلام پايين‏ تر است.
اسلام چيزى وراى اين سه را به انسان داده است.
🔸اسلام آمده است تا حتى در هنگامى كه از رفاه دور هستى، امن را به تو هديه دهد و در متن تحول‏ها، امن تو را تأمين كند.
اسلام اين تفاوت‏ها را دارد و مى‏ خواهد تو را مطمئن به‏ قَدَر كند، نه مطمئن به نِعَم.

نمى‏ خواهد تو را رها كند، كه متروك نيستى، بلكه مسئولى:
«حَتّى‏ عَنِ الْبِقاعِ وَ الْبَهائِم»؛
حتى در قبال زمين‏ها و حيوانات.

🔸يك قطعه زمينى كه مى‏ توان از آن چند تُن ميوه گرفت، اگر يك تُن ميوه از آن برداشت كنى، باخته‏ اى.
گاوى كه مى‏ توان از آن چند كيلو شير بدست آورد، اگر كمتر بگيرى، باخته‏ اى.

با گذر از اين مراحل، اسلام‏ مطرح مى‏ شود. اسلام آمده تا فوق اين مراحل را به انسان بدهد. اسلام آمده تا امنى را بدهد كه با تحول نعمت‏ها و با وقوف ما به زمان و تاريخ، شكسته نمى‏ شود.

🔸«أُدْخُلُوا فِى السِّلْمِ كافَّةً» آن سلامت و امنى كه از اسلام شكل مى‏ گيرد، حتى در تحول زمان، در حركت تاريخ و در تحول نعمت‏ها، شكسته نخواهد شد.

🔶🔸سپس‏ ايمان‏ مى‏ آيد و اسلام با حالت قلبى تو گره مى‏ خورد، بعد در كار تو تقوا مى‏ آيد و بعد از آن‏ احسان‏ و خوب كار كردن مى‏ آيد.
🔸 همه اين مراحل را كه طى كنى، تازه رحمت خدا به تو نزديك شده، اما واصل نشده و دست نداده است كه:
«لا تُفْسِدُوا فِى الْأَرْضِ بَعْدَ اصْلاحِها وَ ادْعُوه خَوْفاً وَ طَمَعاً انَ‏ رَحْمَةَ اللَّهِ قَريبٌ مِنَ الْمُحْسِنينَ»؛
مواظب باشيد در سرزمينى كه رنج كشيده‏ اند تا به روالش انداخته‏ اند، فسادى به بار نياوريد و اگر التهابى آمد و دعوتى رو آورد، اين دعوت را با دو بال خوف و طمع، همراه كنيد كه رحمت خدا به محسنين نزديك است.
🔸اين طور نباشد كه انسان، اغترارِ به رحمت حق پيدا كند؛ چون بالاتر از حد احسان، حد اخبات‏ است و اخبات، آن انكسار باطنى، آن خشيت باطنى و آن دل شكستگى است، كه تو را به وصال رحمت حق مى‏ رساند.
🔷🔹اينجاست كه تو حتى با گناهانت، انتظار اجر دارى. با تفريطت، با تقصيرت، طمع كه هيچ، مطالبه مى‏ كنى؛
«لَئِنْ طالَبْتَنِى بِذُنُوبِى لَاطالِبَنَّكَ بِكَرَمِكَ وَ لَئِنْ أَدْخَلْتَنِى النّارَ لَاخْبِرَنَّ اهْلَ النّارِ بِحُبِّى لَكَ».
📚اخبات ص۲۱
📝استاد علی صفایی حائری (عین صاد)